Terug naar overzicht

door Antoon Pardon

‘Een der­de van de man­nen is be­sne­den, dik­wijls een ge­volg van re­li­gieuze en cul­tu­rele tra­di­ties. Ik hui­ver dat een par­le­ment van on­be­sne­de­nen dit gaat ver­bie­den, zo­als in IJs­land. Dat neigt naar ex­tre­mis­me. Het be­te­kent dat het par­le­ment te­gen een grote be­vol­kings­groep zegt: “Jul­lie ho­ren er niet meer bij”. Kan zo’n be­snij­de­nis kwaad? Hebt u er last van?’

Jan De Volder, De Standaard 26 maart 2018

Bo­ven­staand ci­taat vind ik erg ver­ba­zend. De vraag die bij mij op­komt is: Wel­ke prin­ci­pes han­teert Jan De Vol­der om tot een der­ge­lijke uit­spraak te ko­men? Op wel­ke ma­nier is bv. dat der­de van be­lang? Ik heb op­ge­van­gen dat in IJs­land dat aan­tal maar 2% zou zijn. Mag het par­le­ment het in die om­stan­dig­he­den toch ver­bie­den?

Ook die im­pli­ca­tie dat zo’n ver­bod te­gen een be­vol­kings­groep zou zeg­gen dat ze er niet meer bij­ho­ren lijkt me on­ge­grond. Zegt een ver­bod op vrouwe­lijke ge­ni­ta­le mu­ti­la­tie dan ook te­gen een be­vol­kings­groep dat ze er niet meer bij­ho­ren? Of denk Jan De Vol­der dat deze groep klei­ner is en heeft hij er geen pro­bleem mee als er te­gen een kleine groep ge­zegd wordt dat ze er niet bij­ho­ren? Kun­nen we vol­gens Jan De Vol­der wel iets ver­bie­den zon­der dat we een groep uit­slui­ten?

Kan zo’n be­snij­de­nis kwaad? Wel het is moei­lijk om aan cij­fers te geraken maar in 2009 wer­den er ge­mid­deld twee jon­gens per week op­ge­no­men in de spoed­afdeling van Birminghams kin­der­zie­ken­huis we­gens com­pli­ca­ties na een be­snij­de­nis waar­van er een per maand in le­vens­ge­vaar ver­keer­de. Dat lijkt me toch niet niets. Maar de vraag is ook hoe belangrijk is dat? Stel dat ouders en­kel een re­de­lijk on­schul­dige ta­toe­age op hun kind zou­den la­ten zet­ten, moe­ten we dat dan toe­la­ten? Maakt het een ver­schil of het zet­ten van een der­ge­lijke ta­toe­age tot een re­li­gi­euze tra­di­tie hoort of niet? Maakt het ver­schil hoe oud een der­ge­lijke tra­di­tie is? Als ik mor­gen een re­li­gie op­richt en ik ver­or­den dat er een stuk­je oor­lel moet af­ge­sne­den wor­den van elke bo­re­ling, moet dat dan toe­ge­la­ten zijn?

Wat de laat­ste vraag van Jan De Volder be­treft is mijn ant­woord dat ik er geen last van heb dat ie­mand be­sne­den is. Dat is ech­ter niet het be­lang­rijk­ste als het gaat om een han­de­ling die wordt uit­ge­voerd op een kind. Als een re­li­gie voor­schrijft dat een man be­sne­den moet zijn om te kun­nen toe­tre­den en het is voor ie­mand zo be­lang­rijk om tot die re­li­gie te ho­ren dat die dat laat doen, dan heb ik daar wei­nig pro­ble­men mee. Maar nu gaat het om een keuze die voor het kind wordt ge­maakt. Hoe­veel vrijheid ge­ven we ou­ders daar­in? En waar­om is de vrij­heid die we ou­ders gun­nen vaak af­han­ke­lijk van hun re­li­gie? Be­scher­men we de vrij­heid van re­li­gie van het kind niet door te ver­bie­den dat hun ou­ders het al zo jong mer­ken als lid van een be­paal­de re­li­gie? Is hun vrijheid van re­li­gie in deze om­stan­dig­he­den niet be­lang­rij­ker dan de vrij­heid van re­li­gie van de ou­ders? Neigt het naar ex­tre­mis­me om daar zo over te den­ken?

Kennismaken?

Klik op de knop voor meer inlichtingen of een kennismaking!

Neem contact op!